Terviseks

Maris zegt dat ze elk jaar 17 wordt. Pap doet gewoon alsof 'ie niet jarig is. Zelf denk ik, dat ik elk jaar jonger wordt. Totdat ik ongeveer 18 was had ik het idee dat ik elk jaar een beetje wijzer en volwassener werd en sindsdien is het bergafwaards. Nu denken sommige mensen dat ik jonger ben dan Rox. Oh begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet hoor.

Na de deadlines heb ik eindelijk tijd gehad om normaal drie keer per dag te eten, te slapen, en om m'n huiswerk bij te houden. Kom maar op met je campagnes, Sennacherib; ik vertaal ze wel even. 

Sinds gisteren heb ik officieel al m'n 5 aanmeldingen (en 2 solicitaties) af, dus nu is het wachten. Het voor/nadeel van Cambridge is dat iedereen hier vrij briljant is, dus alle mensen om mij heen hebben al ergens een promotieplaats plaats, met een beurs, of een coolle baan in Londen. Supercool en tegelijkertijd ook superslecht voor m'n zelfvertrouwen. Ik kan ook briljante dingen schrijven. Soms. Maar archaeologie is een beetje ondergewaardeerd in de wereld. Ach ja, dit wist ik ook wel voordat ik er aan begon, dus ik ploeter vrolijk verder.

Pre-birthday dinner with some of the CAU : )

Talking about archaeology. My birthday was one of those amazing fun days when you suddenly turn out to have lectures from 9 to 5. This is ok, because they were all very nice lectures. To warm up, some Hammurabi translation (strangely, my main memory from these classes is 'more.coffee.'), followed by an interesting debate on crafting in Mesopotamia, and an awesome workshop on Scandinavian artefacts.

I am not actually in this Undergraduate Scandinavian Archaeology class, as you may recall. No one here thinks it is a good idea for an Assyriologist to work with Scandinavian Archaeology. However! On this day, which was my birthday, and on which there was a whole lab full of Gotlandic jewelery and Anglo-Saxon swords... no one from the Scandinavian Archaeology class showed up. I had a private workshop with only one other student. Thank you, Archaeology Museum, and Portable Antiquities Scheme, this was a very cool (albeit unintended) birthday present!

In addition, today we managed to work Norwegian metal into our Mesopotamian crafting debate. I promise, Scandinavian-Assyriology is one of those brilliant niche specialisations, which will one day make a great difference to the world of archaeology, and give me lots and lots of funding.

Ohja, 'terviseks', dat is m'n eerste en tot nu toe enige woordje Estlands. Het betekent, uiteraard, 'proost'. Maris en ik hadden bedacht dat het leuk was om samen een verjaardagsfeestje te geven, maar gecombineerd met een 'formal swap' en onze klasgenootjes/collega's, betekende dit al snel een verjaardagsfeest - de 'tje' was nergens meer te bekennen. Iedereen had een drankje en een spelletje uit hun land meegenomen. Bijvoorbeeld, Amerika: beer-pong & flip cup, Estland: vrouwen-dragen?.

Met dit boeiende verhaal moet het maar even tot Pasen. Nu nog even een maand bikkelen; de eerste week van Maart heb ik namelijk weer een paar van die lieve, gezellige, deadlines.

Only in Cambridge (and possibly Oxford)...

...do Asian people take photos at your College formal dinner. 

...do you get photographed when you cycle to lectures.

...do your friends casually have a chat with Prince Charles.

...does your college have its own chocolates.

...would you have a College vote on whether to have a cleaning lady clean your room.

(...and the majority actually votes 'yes'.)

...would you receive an e-mail saying two gowns have been left in the library.

Hoe overleef ik: januari

Opstel ingeleverd. Aanmeldingen opgestuurd. Het is 1 februari: tijd om te slapen.

De laatste week was zo een chaos. Geen tijd voor m'n huiswerk Akkadisch; zelfs geen tijd om naar m'n lessen te gaan. Al m'n docenten geirriteerd, net in die ene maand dat ik even een goede indruk op ze moet maken. Zucht. Ze hebben dit zelf toch ook ooit meegemaakt? Want die deadlines zijn volgens mij altijd al idioot geweest. Het is de eerste test, om toegelaten te worden: de deadline overleven.

Donderdagochtend: na 4 uur slaap ben ik naar m'n les gesleept om 9 uur 's ochtends. Letterlijk, gesleept, want m'n arme fietsje is overleden. Les tot 5 uur 's middags. Aanmeldingen schrijven tot 10 uur 's avonds - en tsja, toen m'n opstel nog afmaken. Om 6:30 's ochtends dacht ik, ik kan wel even tot 8 uur een dutje doen (jaja, wel 1.5 uur); daarna uitprinten en inleveren. Komt één of andere idioot van College om 7:30 's ochtends gaten in onze badkamermuur boren. Half-slapend opstel ingeleverd (blijkbaar ook nog half in pyjama). Om 11:30 's ochtends was ik weer thuis: tijd om te eten? Want oh ja, dat had ik al zo'n 16 uur niet gedaan. Pasta gekookt, salade in elkaar geknutseld, koffie gezet... en aanmeldingen afgemaakt. 2 uur 's middags: tijd voor nog een dutje. 3 uur: beurs-aanmeldingen opgestuurd. En toen... FEEST!

De eerste week van februari - elk jaar denk ik: ben ik nu ouder geworden, ben ik nu meer volwassen? Nee. Op zich geen probleem hoor, maar als je om 6 uur 's ochtends nog een kaart aan het tekenen bent vraag je je toch wel even af waarom je inmiddels niet beter weet.

Survivaltips: Survival:
- De was doen.
- De was opvouwen.
- Haar wassen.
- Koffie zetten.
- Meer koffie zetten
- Nutella, met een lepel.

 

Brunch is hier het sociale evenement van de week.

9 uur 's ochtends: verassingspracticum Mesopotamische Cultuur.

Toekomstvoorspellen dmv een lever.

Had mezelf ook bij het practicum Scandinavische Archaeologie in het Fitzwilliam Museum naar binnen gepraat.

En toen: FEEST.

Even chillen met de lokale Spaanse werkzoekenden.

In Spanje hebben ze een woord voor drinken op straat: Botellón.

Archaeology @ Home: North-West Cambridge Continued

Remember the potato field? Well, I did get involved. I have spent the past 2 weeks excavating it.
As it turns out, we are not actually allowed to eat the potatoes though. Disappointing.

This will be more of a personal than a historical account, and I took photos with my 2 megapixel phone, but hopefully I will be able to give a sense of the amazing, magical, well actually, muddy, place that is North-West Cambridge.

Basically, we were diggin' ditches to find ditches. Since North West Cambridge is a massive commercial excavation, it is essential to try and map all the settlement features, which in this case are centred around water management. Cambridge is very clay-y, and the surrounding fields make walking complicated, in the past as well as the present. We had to dig irrigation ditches around our ditches to keep them from filling up with water, and the Romans spent most their days doing the same.

I think originally there was hope there would be a big Roman road and some big Roman villas. If there is, it has not yet been found. That is fine with me - I loved gaining some insight in Roman water management, and looking for edges of different ditches. Especially since I am still working on that essay about Mesopotamian water management. Originally I was basing this around the fact that, even if they were simplified, or did not always stick to them, there were standard measurements for canals. Small canal, roughly 1m wide, 0.5m deep, that sort of thing. Having actually dug some small canals myself this month, I am now aware that there is no such thing as carefully planning and calculating something when you are just trying to take care of your field.

Most mornings before tea break (yes in Sweden it is fika (coffee break), in England it is tea break; I love archaeological culture) were spent bailing water from the slots in order to continue digging. Very time-consuming, very wet, and very cold. I am so happy I am a Middle Eastern Archaeologist. It got even more interesting when it started freezing, and therefore involved breaking the ice first - a little sacrilegious  for someone hoping for an Elfstedentocht at home. 

I would describe this experience as 'good fun', like you English people say. Culturally, this phrase is generally used to describe as something which you are happy you did, but was horrible to do. For instance, in the context of cutting thorny bushes with some nature preservation trust - your CV will like that you volunteered to do something, but on a personal level it is simply rather painful. I can safely admit that North West Cambridge was hard - I am not a great shoveller even in good weather - but I am also happy I can say I have worked in a snowstorm, that I can record gullies, and I am very happy having met all the awesome people working there. I really miss it now.

So on to the classic 'did you find anything cool?!'. Why yes, yes I did. I found a pile of Roman pottery, including some with bits of colour and patterns on it. Maybe not the most exciting thing ever (someone else found an intact wooden well), but I love Roman pottery. I also found four nails. And some bone. My students this summer got so excited every time they found a nail; suddenly, I remembered what that feels like. On one hand it is a little odd to go from site supervisor to newbie, but on the other hand it is the best thing. It is always more exciting to find (rather useless) things, and people are always more encouraging when you are new.

Highlights? Digging with my bare hands (when the clay was too sticky to shovel); lovely walks to work through the snowy fields of North West Cambridge; and Chip Fridays. Someone mentioned I never complained a lot. Maybe they just did not hear me, or maybe I mumbled my swearwords too softly. In any case, that is great. I had an awesome time, and I do not mean to complain. I want to go back and dig some more. Maybe even, you know, make some money from it next time. That way I can start wearing actual gloves on my hands again, instead of socks. Battling the unemployed archaeologist stereotype, yes I am!